- သူသည္ ကၽြန္မကို အလိုလုိက္ ဂရုစုိက္တတ္ေသာ အကုိတစ္ေယာက္ ၿဖစ္သလို ခၽြဲႏြဲ႔၍ ႏဲ႔ြဆိုးဆိုးတတ္ေသာ ေမာင္ငယ္ေလး တစ္ေယာက္လည္း ၿဖစ္သည္။

- သူသည္ ကၽြန္မႏွင့္ ဆိုးတူေကာင္းဖက္ မွ်ေ၀တတ္ေသာ သူငယ္ခ်င္းေကာင္း တစ္ေယာက္ ၿဖစ္သလုိ ကၽြန္မ ဂ်စ္ကန္ကန္လုပ္လွ်င္လဲ ဆူပူတတ္ေသာ လူၾကီးတစ္ေယာက္လည္း ၿဖစ္သည္။

- သူသည္ ကၽြန္မ နာမက်န္းလွ်င္ ေဆးတုိက္ ဂရုစုိက္တတ္ေသာ ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ ၿဖစ္သလို ဖ်ားေနလွ်က္ႏွင့္ ကၽြန္မ ေတာင္းဆိုလွ်င္ ဟိုးအေ၀းၾကီး ေတာင္တန္းမ်ားေပၚသို႔ ေခၚေဆာင္သြားတတ္ေသာ ခ်စ္သူ တစ္ေယာက္လည္း ၿဖစ္သည္။

- သူသည္ အစပ္ႏွင့္ မတည့္ေပမယ့္ မာလာဟင္းၾကိဳက္ေသာ ကၽြန္မကို မာလာဟင္းေကၽြးၿပီး ေဆးတုိက္တတ္ေသာသူလည္း ၿဖစ္သည္။

- သူသည္ ကၽြန္မေရွ႔က မားမားရပ္ ကာကြယ္တတ္ေသာ သူရဲေကာင္းတစ္ေယာက္ ၿဖစ္သလုိ ကၽြန္မအၿပံဳးကို ေမာ္ဖူးခ်င္ေသာ သိုးငယ္ေလးလည္း ၿဖစ္တတ္ေသးသည္။

- သူသည္ Heavy Rock ကို ရင္ခုန္စြဲလမ္းေသာ ဂီတခ်စ္သူ တစ္ေယာက္ ၿဖစ္သလို ကၽြန္မကို သီခ်င္း ေအးေအး ေဆြးေဆြးေလးေတြ ဆိုၿပတတ္ေသာ ကၽြန္မ၏ အဆိုေတာ္ တစ္ေယာက္လည္း ၿဖစ္သည္။

- သူသည္ ေဘာလံုးကို ၀ါသနာပါေသာ အားကစား ဂ်ာနယ္ဖတ္သူ တစ္ေယာက္ ၿဖစ္သလို ကၽြန္မ၏ ေပါက္ကရစာမ်ားကိုလဲ ဂရုတစ္စိုက္ ဖတ္ေပးတတ္ေသာ ကၽြန္မ၏ စာဖတ္ပရိသတ္ တစ္ေယာက္လည္း ၿဖစ္သည္။

- သူသည္ ဘ၀မွာ နာက်ဥ္စရာေတြ၊ မြန္းၾကပ္စရာေတြကို မ်ိဳသိပ္ႏုိင္စြမ္းရွိသူ ၿဖစ္သလို ကၽြန္မကုိ ေအးအတူ ပူတစ္၀က္သာ မွ်ေ၀တတ္ေသာ ကၽြန္မ၏ ရင္ခုန္ဖက္လူလည္း ၿဖစ္သည္။

- သူသည္ အရာရာကုိ ေၿဖရွင္းႏိုင္ေသာ ရင့္က်က္ေသာသူ ၿဖစ္သလို စိတ္ပူၿပီး တစ္တြတ္တြတ္ မွာတမ္းေၿခြတတ္ေသာ ကၽြန္မကို “ဟုတ္ကဲ့” ဟု ေၿပာတတ္ေသာ သူငယ္ေလး တစ္ေယာက္လည္း ၿဖစ္သည္။

- သူသည္ ကၽြန္မ၏ ဟိုးအေ၀းက လမင္း ၿဖစ္သလုိ ကၽြန္မ အနားမွာ ရွိတတ္ေသာ ေအးၿမၿမ ေလညွင္းေလးလည္း ၿဖစ္သည္။

- သူ႔ကုိ ကၽြန္မ ခ်စ္သည္။

ဒီေန႔ ေမ ၂ ရက္
ထူးထူးၿခားၿခား ေဆးရံု၀ဒ္မွာ
လူေတြ ထပ္ေနတယ္။
အမည္းေရာင္လက္ေနတဲ့ ၀တ္စံုေတြၾကားမွာ
ၾကားမွတ္လိုက္တာက
ဒီမုန္တုိင္း လူေတြကို သတ္သြားတာ
ရက္ေပါင္း ၇၃၀ ရွိသြားၿပီ ဆိုပဲ။

ေလမုန္တုိင္းၾကား သြက္သြက္ခါေနတဲ့
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ ထရံကပ္တဲအိမ္
အဆံုးတုိင္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့တဲ့ ၿမင္ကြင္း
မရွင္းေပမယ့္ ဦးေႏွာက္မွာ ေကြကြင္းလို႔မရခဲ့။

ဟင္းလင္းၿပင္ ေရေတြၾကား
အေမ့ကို ေတြ႔ၿငား၊ အေဖ့ကို ေတြ႔မလား
အၿပင္းရွာခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ္္
စိတ္အဆင္းလွတဲ့ လူေတြက ေခၚခဲ့လို႔
အသက္ေတာ့ နင္းၿပား မၿဖစ္ခဲ့ေပမယ့္
အမွတ္သညာကေတာ့ ဆံုးပါးသြားခဲ့ၿပီ။

ေလသံၾကားလွ်င္ ခိုက္ခိုက္တုန္ေအာင္
ကၽြန္ေတာ္ ရင္ခုန္တတ္ခဲ့ၿပီ။
ေရၿပင္ၿမင္လွ်င္ ေတြးထင္ခ်ိန္မရေအာင္
ကၽြန္ေတာ္ အလွ်င္အၿမန္ ေၿပးထြက္တတ္ေနခဲ့သည္။

ဒီလိုနဲ႔ ဒီရက္ေတြၾကား ဒီ၀ဒ္ထဲမွာ
ကၽြန္ေတာ္ မသိၿခင္း၊ သိၿခင္းနဲ႔ ခရီးသြားခဲ့သည္။

တိုက္ဆိုင္စြာပဲ ကၽြန္ေတာ္လဲ ဒီေန႔
အၿဖဴေတြထပ္ေနတဲ့ ဒီ၀ဒ္ကေန
ထြက္လို႔ ရၿပီတဲ့။

ဒီေတာ့
ေဆးနဲ႔ သင္းေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္
ဘယ္သူ႔ကို ေမွ်ာ္ရမလဲ။
အသိပညာ မလင္းတဲ့ ကၽြန္ေတာ္
ဘယ္သူ႔ကို ေခၚရမလဲ။
ေၾကာက္စိတ္ေတြနဲ႔ ၿပည့္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္
ဘယ္ဆီမွာ သင့္ေတာ္မလဲ။

ေလာကၾကီးေရ…
ကၽြန္ေတာ့္ အသက္ကို ခုခ်ိန္ထိ သင္ ေပးအပ္ထားခဲ့တာ
အမွတ္ရပါေလစ။
ကၽြန္ေတာ္ေလ..
ေလသံၾကားရင္ ေၾကာက္
ေရၿမင္ရင္ ေဂါက္ခ်င္ေနဆဲပါပဲ…

P.S: နာဂစ္ ၂ ႏွစ္ၿပည့္ အမွတ္တရ

TDarA

- A sharp tongue can cut your own throat.

- If you want your dreams to come true, you mustn’t oversleep.

- Of all the things you wear, your expression is the most important.

- The best vitamin for making friends….. B1.

- The happiness of your life depends on the quality of your thoughts.

- The heaviest thing you can carry is a grudge.

- One thing you can give and still keep….is your word.

- You lie the loudest when you lie to yourself.

- If you lack the courage to start, you have already finished.

- One thing you can’t recycle is wasted time.

- Ideas won’t work unless ‘ You’ do.

- Your mind is like a parachute…it functions only when open.

- The pursuit of happiness is the chase of a lifetime!

- It is never too late to become what you might have been.

- Life is too short to wake up with regrets.

- Love The people who treat you right. Pray for the Ones who don’t.

- Believe everything happens for a Reason.

- If you get a second chance, grab it with both Hands. If it changes your life, let it. Nobody said life Would be easy, they just promised it would be Worth it.

- Friends are like balloons; Once you let them go, you might not get them Back.

Copy from a fwd email of a colleague

တစ္ခါတုန္းက ေကာလိပ္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ နည္းၿပဆရာ တစ္ေယာက္က သူရဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကို ၿမိဳ႔အစြန္မွာရွိတဲ့ က်ဴးေက်ာ္ရပ္ကြက္ထဲက ဆိုးသြမ္း လူငယ္ ၂၀၀ ရဲ့ ဘ၀အၿဖစ္မွန္ေတြကို ရွာေစသတဲ့။ ၿပီးေတာ့ အဲဆရာက သူ႔ေက်ာင္းသားေတြကို အဲဒီ လူငယ္ေလးေတြရဲ့ အနာဂတ္ကို သူတို႔ ေတြးဆထင္ၿမင္သလို စာတမ္းေရးၿပီး သူ႔ဆီကို တင္ၿပဖို႔ ေလ့က်င့္ခန္း ေပးလုိက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူ႔ေက်ာင္းသားတိုင္းရဲ့ စာတမ္းမွာ အဲလူငယ္ေလးေတြဟာ ေအာင္ၿမင္ ထြန္းေပါက္ႏိုင္တဲ့ အခြင့္အေရးေတြ မရွိပါဘူး လို႔ ေရးသားထားၾကတာကို ေတြ႔ရတယ္။ အဲဒါႏွင့္ ဆရာလဲ စိတ္မေကာင္းစြာ စာတမ္းေတြကို စုစည္းၿပီး သိမ္းထားလုိက္တယ္။

ဒီလုိနဲ႔ ေနာက္၂၅ ႏွစ္ၾကာတဲ့အခါမွာ ေနာက္ထပ္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ နည္းၿပဆရာ တစ္ေယာက္က အဲဒီ လူငယ္ေလး ၂၀၀ ရဲ့ စာတမ္းေတြကိုေတြ႔ရွိသြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔ေက်ာင္းသားေတြကို ဆက္ေလ့လာခိုင္းရာမွာ အဲလူငယ္ေတြထဲက အေ၀းတစ္ေနရာကို ေၿပာင္းသြားတဲ့ လူငယ္ေတြရယ္၊ အခန္႔မသင့္လို႔ ဆံုးပါးသြားတဲ့ လူငယ္ေတြရယ္ စုစုေပါင္း ၂၀ ကို ႏႈတ္ၿပီး က်န္တဲ့ ေအာင္ၿမင္ ထြန္းေပါက္ႏိုင္တဲ့ အခြင့္အေရးေတြ မရွိဘူးလို႔ ေဟာကိန္းထုတ္ခဲ့တဲ့ လူငယ္ေလး အေယာက္ ၁၈၀ ထဲက ၁၇၆ ေယာက္ဟာ သာမာန္ အဆင့္ေတြထက္ ေက်ာ္လြန္ၿပီး ဆရာ၀န္ေတြ၊ အင္ဂ်ီနီယာေတြ၊ ေအာင္ၿမင္တဲ့ စီပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ေတြ ၿဖစ္ေနတာကို ေတြ႔ရွိခဲ့တယ္တဲ့။

အဲဒါနဲ႔ အလြန္အ့ံၾသသြားတဲ့ ေကာလိပ္ေက်ာင္းဆရာက သူလက္လွမ္းမီသေလာက္ အဲဒီ လူငယ္ေလးေတြကို ေမးၿမန္းဖို႔ ဆံုးၿဖတ္လုိက္တယ္တဲ့။ ကံအားေလ်ာ္စြာ အားလံုးနီးပါးက သူနဲ႔ နီးစပ္ရာမွာ ရွိေနၾကေတာ့ သူက အင္တာဗ်ဳးေလး တစ္ခု လုပ္ႏုိင္ခဲ့တယ္။ အဲမွာ သူက သူတို႔ကို ” မင္းတို႔ရဲ့ ေအာင္ၿမင္မႈေတြရဲ့ လ်ိဳ႔၀ွက္ခ်က္က ဘာလဲ” လို႔ ေမးၿမန္းခဲ့တယ္။ သူတို႔ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီက “သူတို႔မွာ လမ္းညႊန္ေပးတဲ့ ဆရာေကာင္း တစ္ေယာက္ ရွိတယ္” လို႔ ၿပန္ေၿဖၾကတယ္။

ေကာလိပ္ေက်ာင္းဆရာဟာ ကံအားေလ်ာ္စြာ သက္ရွိထင္ရွားရွိေနေသးတဲ့ လူငယ္ေလးေတြရဲ့ ဆရာကို သြားေရာက္ေတြ႔ဆံု ေမးၿမန္းခဲ့တယ္။

“ခင္ဗ်ားမွာ ေမွာ္အစြမ္းေတြမ်ား ရွိသလားဗ်ာ။ ပညာတတ္ ေကာလိပ္ေက်ာင္းသားေတြက ထြန္းေပါက္ဖို႔ရာ နည္းလမ္းမရွိပါဘူး၊ လူတကာက ဆိုးသြမ္း၊ ကေလကေခ်ေလးေတြလို႔ ယူဆခဲ့ၾကတဲ့ ဒီအေပအေတေလးေတြကို ခင္ဗ်ားဘယ္လိုမ်ား ဒီေလာက္ ေအာင္ၿမင္ေအာင္ သင္ၾကားညႊန္ၿပေပးခဲ့သလဲ။ ခင္ဗ်ားမွာ ဆန္းၾကယ္ ထူးၿခားတဲ့ နည္းေတြ၊ အေဆာင္ေတြရွိရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုလဲ ေက်းဇူးၿပဳၿပီး မွ်ေ၀ပါဗ်ာ”
လို႔ ေၿပာလာတဲ့ ေကာလိပ္ဆရာကို အိုမင္းေနေပမယ့္ သြက္လက္ဖ်တ္လက္ေနေသးတဲ့ အဖြားအိုဆရာမက ဒီလို ၿပန္ေၿပာခဲ့တယ္။

“ဒါလား၊ ဒါက ရိုးရိုးေလးပါ၊ ဆရာရယ္။ ကၽြန္မက သူတို႔အတြက္ ခ်စ္ၿခင္းေမတၱာကို အသံုးၿပဳတယ္ေလ ” တဲ့။

“Condensed Chicken Soup for The Soul” မွ Eric Butterworth ၏ Love: The One Creative Force ကို ဘာသာၿပန္သည္။

ေမတၱာအစြမ္းန႔ဲ ရႊင္လန္းပါေစ။ ေမတၱာအၿပံဳးႏွင့္ အမုန္းေတြ ေၾကပါေစ။ ေမတၱာအေရာင္ႏွင့္ ထြန္းေၿပာင္ပါေစ။

TDarA

P.S : တကၠသိုလ္ေက်ာင္းဆရာ မလုပ္ခ်င္ပဲ လုပ္ေနၾကေသာ၊ လုပ္ေနရေသာ သူငယ္ခ်င္း ဆရာ၀န္မ်ားအတြက္ ဒီစာကို ဘာသာၿပန္ပါသည္ … ဟု မဆိုလိုပါ။ =P

ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေ၀ၿဖိဳး ဆိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ရွိတယ္။ တစ္ေန႔က် ေ၀ၿဖိဳးကို သူရဲ့ အကို ကိုဘုန္းက ေမြးေန႔ လက္ေဆာင္အၿဖစ္ ကားအသစ္ တစ္စီး ၀ယ္ေပးခဲ့တယ္။ ဒါနဲ႔ ေ၀ၿဖိဳးက ကားအသစ္ေလးကို ထုတ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ေခၚကာ ၿမိဳ႔တစ္ပတ္ ပတ္ၾကတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္ သူ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္၀င္ၿပီး ေလေပါေနတုန္း သူ႔ ေၿပာင္လက္ေနတဲ့ ကားအသစ္စက္စက္ေလးကို လူငယ္ေလး တစ္ေယာက္က မက္မက္ေမာေမာ စိုက္ၾကည့္ေနတာကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေတြ႔လိုက္တယ္။

သူက ေ၀ၿဖိဳးကို ေမးတယ္.. “ဒါ မင္းကားလား။”

ေ၀ၿဖိဳးက “ေအး၊ ဟုတ္တယ္။ ငါ့အကုိက ေမြးေန႔ လက္ေဆာင္ ၀ယ္ေပးထားတာ” လို႔ ေၿဖလုိက္တယ္။
လူငယ္ေလးဟာ သိပ္အံ့ၾသသြားၿပီး ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ ၿပံဳးၿပီး ေၿပာတယ္.. “ငါလဲ မင္းလို ၿဖစ္ခ်င္လိုက္တာကြာ။”
အဲေတာ့ ေ၀ၿဖိဳးက “ဘာလဲ၊ မင္းက ငါ့လို ကား၀ယ္ေပးမယ့္ အကိုတစ္ေယာက္ လိုခ်င္လို႔လား” လို႔ ေမးတယ္။
ဒါေပမယ့္ လူငယ္ေလးက “မဟုတ္ပါဘူးကြာ၊ ငါက မင္းအကုိလုိ အကိုမ်ိဳး ၿဖစ္ခ်င္တာပါ ”

ကၽြန္ေတာ္တို႔ အရမ္းအံ့ၾသသြားတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ေ၀ၿဖိဳးက “မင္းက ဘယ္မွာ ေနတာလဲ။ ငါတို႔ လုိက္ပို႔ေပးမယ္ေလ”လို႔ ေၿပာေတာ့ လူငယ္ေလးဟာ အရမ္း ၀မ္းသာသြားတဲ့ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ “ဟာ၊ ေက်းဇူးတင္လုိက္တာကြာ။ ငါေနတာက ဟိုးမွာ ၿမင္ေနရတဲ့ တစ္ထပ္အိမ္ေလးမွာပါ။ ဒါနဲ႔ မင္းတို႔ အိမ္ေရွ႔မွာ ခဏ ရပ္ေပးလုိ႔ရမလားကြာ ” လုိ႔ ေၿပာတယ္။

ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔က သူကို ကားေပၚတင္ၿပီး သူ႔အိမ္ေရွ႔မွာ ရပ္လုိက္တယ္ ဆိုရင္ပဲ သူဟာ လွ်င္ၿမန္စြာနဲ႔ အိမ္ထဲကို အေၿပးေလး ၀င္သြားတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူ ခ်က္ခ်င္း ၿပန္ထြက္လာတယ္။ ဒါေပမယ့္ အသြားတုန္းကလုိေတာ့ မၿမန္ေတာ့ပဲ ေၿခသံေတြဟာ ေလးေလးပင္ပင္နဲ႔ တစ္လွမ္းခ်င္း လာေနတာကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၾကားရတယ္။

ေနာက္ေတာ့ ပိုလီယိုၿဖစ္လို႔ ပိန္လွီေနတဲ့ ခ်ာတိတ္ေလး တစ္ေယာက္ကို ေပြ႔ၿပီး သူ ထြက္လာတာကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၿမင္လုိက္ရတယ္။

သူက “ညီေလး၊ ဟုိမွာ ၾကည့္စမ္းး။ ငါ မင္းကို အေပၚထပ္မွာ ေၿပာၿပတဲ့ ကားအသစ္ေလးနဲ႔ ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြေလ။ အဲကားလွလွေလးကို သူ႔အကိုက သူ႔ကို ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ ၀ယ္ေပးထားတာတဲ့ကြ။ သူက တစ္ၿပားမွ ေပးစရာ မလိုဘူးကြ။ ငါလဲ တစ္ေန႔က်ရင္ မင္းကို အဲလို ကားေလး ၀ယ္ေပးမယ္ကြာ။ အဲက်ရင္ မင္းလဲ သူ႔လို ေမြးေန႔မွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ သူငယ္ခ်င္းေတြကို သြားေခၚၿပီး ေလွ်ာက္လည္လို႔ ရၿပီ။ အခု မင္း အိပ္ရာနားက ၿပတင္းေပါက္ကေန လွမ္းၿမင္ေနရတဲ့ ေနရာေတြကို သြားလည္လုိ႔ ရၿပီကြ။ ” လို႔ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ အားတက္စြာေၿပာလိုက္တဲ့ သူ႔စကားေတြမွာ သူ႔ညီေလးရဲ့ အၿပံဳး ႏွင့္ သူရဲ့ ခ်စ္ၿခင္းေမတၱာေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရင္နင့္စြာ ၿမင္လိုက္ရတယ္။

ေပးရၿခင္းဟာ ပိုၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္ဖို႔ ေကာင္းပါတယ္: It is more blessed to give .

Condensed Chicken Soup For the Soul မွ Dan Clark ရဲ့ A Brother Like That ကို ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ဘာသာၿပန္ပါသည္။

P.S: ကိုဘုန္း ႏွင့္ ေ၀ၿဖိဳး အား ခြင့္မပန္ဘဲ နာမည္မ်ား အငွားသံုးထားသည္ကုိ နားလည္ခြင့္လႊတ္မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ပါသည္။ (^_^)