ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း စစ္ဆရာ၀န္ဗိုလ္ၾကီး တစ္ေယာက္ရဲ့ ကိုယ္ေတြ႔ အၿဖစ္အပ်က္ ရယ္စရာေလးကို တဆင့္ ေဖာက္သည္ ခ်ခ်င္လို႔ပါ။
ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းက အခု က်ိဳင္းတံုၿမိဳ႔နားက တံုတား ဆိုတဲ့ ရြာမွာ တာ၀န္က်ေနတယ္။ သူတို႔ တပ္က တံုတားရြာနားက ေတာင္ထိပ္မွာေပါ့။
တစ္ေန႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက ရြာထဲက ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းကို သြားဖူးပါတယ္။
အဲဒီမွာ ကပၸိယေလးက သူ႔ရဲ့ လက္ကိုင္ဖုန္းကို ၿမင္ေတြ႔သြားၿပီး အံ့ၾသတစ္ၾကီး ေမးပါေတာ့တယ္။
“ဆရာ.. ဆရာ.. ဆရာ့ခါးေပၚကဟာက MP4 လားဗ်ာ။ ဆရာဟာ့က ဒီဇိုင္းတစ္မ်ိဳးပါလား။ တစ္ၿခားဟာေတြထက္လဲ ပိုၾကီးတယ္ေနာ္။ ” လို႔ ေမးတယ္။
ဒါနဲ႔ သူက “ေၾသာ္၊ ဒါက လက္ကိုင္ဖုန္းပါ။ MP4 မဟုတ္ပါဘူး။”
ကပၸိယေလးက “ဟုတ္လား၊ အဲဒါ လက္ကိုင္ဖုန္းလား၊ ေခၚလို႔ရတာေပါ့ေနာ္။ ”
“အင္း၊ ေခၚလို႔ ရပါတယ္။”
ဒီလိုနဲ႔ ကပၸိယေလးက သူရဲ့ ဖုန္းနံပါတ္ကို မွတ္သြားပါေလေရာတဲ့။ သူကလဲ ေခၚမယ္ မထင္ေတာ့ အမႈမဲ့ အမွတ္မဲ့ ေပးလိုက္တာေပါ့။ ၿပီးေတာ့ သူလဲ ဆရာေတာ္ၾကီးႏွင့္ စကားေၿပာေနေတာ့ ကပၸိယေလးကို ေမ့သြားတယ္။
ဒါနဲ႔ ေနာက္ သံုးရက္ေလာက္ၾကာ သူ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကို တစ္ေခါက္ ထပ္လာေတာ့ ကပၸိယေလးက အေမာတေကာ သူကို လာေမးတယ္။
“ဆရာ..ဆရာ.. ဆရာ့ မိန္းမက အခု ဆရာႏွင့္ လာေနေနတာလားဗ်။”
သူလဲ လန္႔သြားၿပီး..”ဟာဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ္က လူပ်ိဳဗ်။ ဘယ္က မိန္းမ ရွိရမွာလဲ။”
ကပၸိယေလးက နည္းနည္းငိုင္သြားၿပီး “ဟုတ္ရဲ့လား.. ဆရာရယ္။”
“ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ေနပါအံုး.. ခင္ဗ်ားက ဘာလို႔ အဲလို ေမးတာလဲ။”
ကပၸိယေလးက ေၿပာသင့္၊ မေၿပာသင့္ စဥ္းစားၿပီး
“ဒီလိုဗ်။ ဟုိေန႔က ကၽြန္ေတာ္ က်ိဳင္းတံုကုိ တက္သြားတယ္။ အဲမွာ ၿပန္ခါနီးက်ေတာ့ ဆရာ ႏွင့္ ဘုန္းဘုန္းတို႔ ဘာမ်ား ၿမိဳ႔က အလိုရွိလဲလို႔ လွမ္းေမးခ်င္လို႔ ဆရာဖုန္းကို ဆက္လိုက္တယ္။ အဲဒါ အမၾကီး တစ္ေယာက္က လာကိုင္တယ္ဗ်။ သူက ” လူၾကီးမင္းေခၚဆိုေနေသာ တယ္လီဖုန္းမွာ ဆက္သြယ္မႈ ဧရိယာ ၿပင္ပသို႔ ေရာက္ေနပါသၿဖင့္ ေခၚဆို၍ မရႏိုင္ပါရွင္” လို႔ ေၿပာတယ္ခင္ဗ်။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လဲ “ဟာ.. မဟုတ္တာဗ်ာ၊ မေန႔ကမွ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကို ရြာကဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ေတြ႔ခဲ့ေသးတယ္။ ခ်က္ခ်င္းၾကီး ၿပင္ပ ေရာက္တယ္ဆိုတာ မၿဖစ္ႏိုင္ပါဘူးဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ သူကို ေမးစရာ ရွိလို႔ပါ။ ေခၚေပးပါဗ်ာ” လို႔ ရိုရိုေသေသ ၿပန္ေၿပာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆရာ့မိန္းမ.. အဲ.. အဒီဲ မိန္းမက စိတ္ဆိုးေနလို႔လား မသိပါဘူးဗ်ာ.. ဆရာ ၿပင္ပ ေရာက္ေနတယ္ၾကီး ဆက္တိုက္ ေၿပာေနတာဗ်။ ကၽြန္ေတာ္ကလဲ ဆရာႏွင့္ ဘယ္လိုေတြ႔တယ္၊ ဒီနံပါတ္ကို ဘယ္လိုရတယ္၊ ဘာေၾကာင့္ဆက္တယ္ကို ေသခ်ာ ရွင္းၿပ ပါတယ္ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ မရဘူးဗ်။ သူက ေခၚမေပးတဲ့အၿပင္ ၿပင္ပခ်ည္းေရာက္ေနတာ။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လဲ လက္ေလွ်ာ့ၿပီး ” ဟုတ္ကဲ့။ ဟုတ္ကဲ့။ ဒါဆုိလဲ ေနပါေစေတာ့ဗ်ာ” လို႔ ေၿပာၿပီး ဖုန္းခ်လိုက္တာ။ ဆရာ့မိန္းမက စိတ္တိုၿပီး လက္ေပါက္ကတ္တဲ့ အစားထဲကလားဟင္ ”
ထုိအခ်ိန္ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း ပါးစပ္မွ ထြက္လာေသာ စကားမွာကား… ” ဟား..ဟား..ဟားး” ….
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
ေၾသာ္.. ေၿပာဖို႔ ေမ့ေနတယ္။ အဲရြာမွာ ေန႔လည္ ၂ နာရီကေန ညေန ၄ နာရီထိ ဖြင့္ေပးတဲ့ အိပ္ခ်ိန္းရံုးက ဖုန္းေလး တစ္လံုးပဲ ရွိတယ္တဲ့။
သူငယ္ခ်င္းမ်ား ရယ္ေမာ အသက္ရွည္ႏိုင္ၾကပါေစ။
(၂၅. ဇန္န၀ါရီလ. ၂၀၁၀)
